Zülfü Livaneli - Serenad - Nadia ve Max

 

Max Gözünden Ölüş 

Nadia; hayatlar beslediğim, saatler geçmek bilmeyen birkaç yüz metre belki aramızda. Fakat yarına bir dünya olacaktı aramızda kim bilebilirdi...            

 

Nadia-Max
                                                   
       

Baktığım tüm maviler

Seni hatırlatıyor

Çiçekler, ağaçlar ve yeşiller

İşte o zaman gözlerin gözlerimde

Karadeniz, eskisi gibi kokmayacak

Sen kokacaksın bir parça

Ve acımız dalgalanacak

Hırçın, çoğu kez durgun

Bir deniz kabuğunun içinde 

Seni bulacağım

Bu acımasız dünyadan sıyrılıp

Sana besteler yapacağım 

 

                                

 

Nadia ve Max gün geçtikçe boşalan hafızamın en yapışkan köşesine yer edinen , zaman zaman bu boşlukta acılarını yankılatıp, unutturmayan karakterler... Kimine göre anlamsız, laf kalabalığı bu kelimelerimin toplamı. Oysa bir kitabın bir insanda bırakabileceği en anlamlı izlerin dışa vurumu. Okunmaya değer. Teşekkürler Zülfü Livaneli... 

                                                                                 Gülsüm A.