kendincekitap

     Aldığım nefes verdiğim n efesin üçte biri etmemeye başlıyor imkansızlaşan hayatımızda. Karşılığını alsan tadını alamazsın. Evirir, çevirir; hasta, ruhtan yoksun bedenini. Bir makine gibi. Sonra öğütür ama.  Küçülüp küçülüp hayatın içinde yer kaplama diye. Artık kuş bakışından görülmez olurum. Varsın görünmez olayım. Onlar da bir kez dönmemişti yüzünü bana zamanında. Daha bana kalan kısılan sesim var günden güne. O da bitecek. İşte o zaman tamamen kaybolacağım, bana gösterdiğiniz kadarını yaşadığım hayatınızdan. Çünkü bilirim ben ses yoksa hayattan söz edilemez orada.