BEN ÖLMEDEN ÖNCE

Kanatlandı çoktan içimdekiler çocuk anım, duygular ve kanımdakiler. Kimisi dayanamadı yorgundu bebeklikten. Biri çoktan süzüldü göklere. Unutmadan, insaflı çıktı duygular bıraktığı boşlukta dinlenip gitti zaman zaman. Tam gitmeye yakın çıkarıp boynumdan tasmayı savurdum o boşluğa. Kalbimin en derin yarasına kadar sızlattım. Hissettim film şeridi misali teker teker her acıyı. Anladım sadece kendime zararım. Fiziksel acı olmadan, içsel savaşımın görüntüsü, aynamda. 

Aynalara bakmak yok

Görme gözlerindeki sisli havayı

Aynalara bakmak yok

İçine çekecek seni o hava

Yalnız şarkılar kalacak 

Seni çağıran ama kanma

Seni yiyip bitirdi dünya artık tok

Zamanım doldukça dünyanın acımasız saatinde

Adım siliniyor sokaklardan

Bir rüzgar götürüyor havaya verdiğim son soluğu

Söküp alıyorlar içimdeki çocuğu parklardan

Bir katilin silahını temizlediği gibi

Siliniyor parmak izim dokunduğum tenlerden

Yağmurlar ıslatmaz oluyor saçlarımı 

Kokladığım çiçekler soluyor teker teker

Yavaş yavaş siliniyor hatıralar hatırımdan

Ve şimdi başını okşadığım tüm köpekler küs bana

                                                    Gülsüm A.